Het valt me op dat in preken met name de jongeren vaak worden aangesproken op het ‘gevaar’ van social media en wanneer er voor hen gebeden wordt, we vaak bidden om bescherming en onderscheidingsvermogen om voor het goede te kiezen, maar vandaag wil ik eens in m’n eigen spiegel kijken. Doen wij het als moeder, als ouder dan echt zoveel beter? Geven wij, volwassenen, dan echt een beter voorbeeld?

Het begon al toen onze kinderen nog jong waren. Whatsapp had net zijn intrede gedaan en langzaam maar zeker was het niet meer weg te denken uit ons leven. Het was per slot van rekening ook veel goedkoper dan al dat sms’en en beltegoed dat er maandelijks doorheen vloog. Want waarom zou je betalen als het ook gratis kan via de WiFi? Het was op een middag dat ik met onze oudste een spelletje zat te doen aan de keukentafel. Pling! Een appje. De telefoon ligt keurig aan de kant op het barretje. Toch maar even kijken wie dat is? O, en dan ook maar meteen even antwoorden. ‘Ma-am, jij bent aan de beurt!’ ‘Ik kom er aan lieverd, dit appje en dan ben ik er weer’. En opeens dacht ik: ‘Waar ben ik me bezig? Welk signaal geef ik m’n kind nu eigenlijk? Dat appjes belangrijker zijn dan mijn tijd en aandacht voor hem?’
Het was bijna alsof de bliksem insloeg en ik besloot dat dit anders moest. Het geluid van appjes ging uit (behalve van mijn man). Wow. Wat geeft dat een rust!

Inmiddels hebben we drie prachtige kinderen die naar de tienerleeftijd groeien en we bezoeken een avond van de kerk over mediawijsheid. ‘Als u straks wil dat uw tiener niet meer op z’n telefoon zit voor het slapen gaan dan kunt u afspreken dat de telefoon beneden blijft als het bedtijd is, maar geef dan ook het goede voorbeeld, want die discussie ga je echt niet winnen als je wil dat hij dat doet en jij hem uit wil leggen dat jij je telefoon meeneemt maar er heus niet meer op kijkt voor het slapen gaan’ Huhuh? Waarom vertrouw je er dan niet op dat jouw tiener dat ook écht niet doet hoor…
De volgende dag dan toch maar naar de winkel en weer een ‘ouderwetse’ wekker gekocht. Inmiddels ligt papa’s telefoon wel weer boven omdat we geen vaste telefoon meer hebben en toch bereikbaar willen zijn voor noodgevallen.

En dan gaan we gezellig op vakantie en is het koffietijd. Ik kijk om me heen en zie papa en onze twee tieners op hun telefoon zitten. Is dit dan de toekomst? Dat we ‘gezellig’ ‘samen’ koffiedrinken, maar eigenlijk iedereen in z’n eigen wereldje is en ik neem een besluit. ‘Lieverds, ik denk dat het een goed idee is om af te spreken dat er tijdens het koffie drinken (en etenstijd) geen telefoons gebruikt worden en we ztijd juist kunnen gebruiken om dingen te vragen, delen of elkaar te vertellen’. En wat denk je? We moeten er serieus aan wennen. En met we, bedoel ik vooral de volwassenen! Als we het ergens over hebben wordt de telefoon er toch al snel bijgepakt om het even op te zoeken hoe dat nou precies zit en klinkt van een hoekje op de bank: ‘Eh, pap, volgens mij is je koffie nog niet op.’

Dan breekt begin dit jaar het moment aan dat ik besluit te stoppen om bijna dagelijks actief te zijn op social media en wat ontdek ik, die dacht dat ik er echt wel controle over had, tot mijn schrik en misschien ook wel een beetje schaamte? Ik heb gewoon last van ‘afkickverschijnselen’. En nee, dan bedoel ik niet dat ik er ziek van ben en zelfs niet dat ik de ‘likes’ mis ofzo (daar was ik eerlijk gezegd helemaal nooit echt zo mee bezig), maar ik betrap me er in de eerste weken, meerdere keren per dag op dat ik met m’n telefoon in m’n handen sta! Om vervolgens te beseffen dat ik eigenlijk ‘niks’ meer op m’n telefoon heb om te doen of te kijken dus waarom heb ik het dan toch weer in m’n hand?

Herkenbaar? Als jij eerlijk in de spiegel kijkt, hoeveel tijd besteed jij aan je telefoon terwijl je ook gewoon de mogelijkheid hebt om met echte tijd en aandacht met je kind bezig te zijn? En dat bedoel ik niet als het wijzende vingertje, maar eerlijk gezegd schrok ik van mijn eigen gedrag (en ben ik dankbaar voor de inzichten die ik kreeg waardoor ik kon groeien in bewust omgaan met m’n telefoon, dat ook) maar denk je er weleens over na? En durf je dan ook bewust beslissingen te nemen? Als dat voor ons als zo lastig is, hoe zal dat dan zijn voor onze tieners, met de groepsdruk, het telefoongebruik wat ze om hen heen zien?

Heb je er weleens op gelet als je met je jonge kinderen in de speeltuin bent? Je een moeder achter de wandelwagen ziet lopen? Je in een restaurant zit met je man en je kijkt naar andere stellen die ‘romantisch’ samen uit zijn?

Welk voorbeeld geef je? En welke zou je willen geven? Wat vraagt dat voor keuzes voor jou, jullie gezin?

Ik wil je aanmoedigen om hierover na te denken en er ook samen over in gesprek te gaan. Wat wil je jullie kinderen meegeven? Hoe wil je dat zij straks zijn als ze volwassen zijn? Dat begint nu. Dat begint bij jullie voorbeeld en dat geldt niet alleen voor het gebruik van telefoon en social media. Ik hoorde iemand zeggen: ‘Mensen horen wat je zegt, maar luisteren naar wat je doen!’ En zeker bij kinderen merk je dat al van jongs af aan op, want hoe vaak zeggen of doen ze iets waarvan je denkt: ‘Het lijkt wel alsof ik mezelf bezig zie?’ Zo krachtig is dus het voorbeeld dat we geven in onze houding, in de manier van praten, maar zeker dus ook in de manier waarop we echte aandacht hebben met en voor elkaar.

Spreuken 11:14 zegt: ‘Door gebrek aan visie gaat een volk ten onder’.
Wat is jullie visie op jullie huwelijk en gezin? Welke waarden willen jullie meegeven en welke niet? Hoe geef je dat concreet vorm?

Ik wens jullie Gods zegen wanneer jullie samen gaan nadenken en bidden wat jullie mee mogen geven als voorbeeld.

Lieve groet,
Rianne

Ps 1: heb je een vraag over opvoeding? Loop je vast in je planning? Wil je meer tijd besteden aan je gezin, maar merk je elke keer weer dat de dagen tekort zijn? Willen jullie bewust tijd vrij maken om samen na te denken over bovenstaande vragen en meer?
Blijf er niet mee rondlopen en stel je vragen door eenvoudig een mail te sturen of te appen of neem een kijkje op de website.
Ik denk graag met je mee!
(Ook wanneer jij of je kind zijn aangemeld voor hulp, maar de wachtlijst is lang, schroom niet om contact op te nemen. Samen, en met God, wil ik naast je staan en met je meelopen in de tijd van wachten en ‘overleven’)

Ps 2: Een leuk nieuwtje om te delen met jullie, trouwe volgers, lezers en meebidders: vanaf 1 oktober mag ik ook aan de slag als kernvisiecoach. Dit wordt nog verder vormgegeven op de website, maar wordt uitgewerkt onder: ‘In eigen kracht’ – kindercoaching en leerbegeleiding. Hierbij mag ik kinderen bewust leren omgaan met hun brein en kan ik hulp bieden bij dyslexie, spellings-, lees en rekenproblemen. Meer weten? Neem even contact op en vertel het gerust door! Alvast bedankt!