Onze kinderen leren op school, maar dat niet alleen. Ze horen ook veel dingen en vangen dingen op. Ook van gesprekken die wij, als ouders, voeren. Dingen waar ze nog niet altijd wat mee kunnen. Omdat ze het niet begrijpen of omdat het hun leefwereld niet raakt en ze er niks mee kunnen en ook niet hoeven! Dat kan ik ook ervaren wanneer ik in de Bijbel lees.
Wat ik daarmee bedoel en wat dit met bevallingen te maken heeft? Dat lees je in deze nieuwe ‘Manna voor jou’!
Inmiddels ben ik nog niet erg opgeschoten in het bijbelboek Johannes.
Niet omdat ik niet de tijd neem, maar omdat de tijd ook regelmatig gevuld wordt met gebed, andere teksten of gedeeltes om te overdenken. Dingen die ik onderweg hoor als het ware, door preken, door m’n gebedsboekje, het voorbereiden voor de kring enz.
En wanneer dat dingen zijn die me raken, dan neem ik de tijd om dat verder te onderzoeken.
Wat mij betreft is er dus wel een ‘standaard’ als het gaat om de tijd die ik neem om Bijbel te lezen en te bidden, er is geen ‘standaard’ (meer) over hoe ik die tijd invul. Ik mag daarin kind zijn en dat pakken wat ik kan begrijpen of wat mijn leefwereld raakt en waarmee ik dus iets kan en mag doen. Toch is het mooie van het doorlezen van een Bijbelboek dat je lijnen gaat zien, dat er nieuwe inzichten komen dus keer ik telkens weer terug, in dit geval naar Johannes.
Soms snap ik er ook helemaal niks van.
En eerlijk?? Vaak kom ik ook stukken tegen die ik helemaal niet snap en waar ik echt niks mee kan. Neem nou Johannes 3 (lees het maar eens). Het gesprek met Nicodemus. Ik heb er heus al vaker over horen spreken en ik heb het ook vaker gelezen, maar grote delen ervan gaan dan toch ook langs me heen als het ware. En blijkbaar ben ik niet de enige. Nicodemus zelf heeft daar kennelijk ook last van.
Wanneer de bevalling begint weet je zeker dat de baby komt!
Jezus heeft het hier over opnieuw geboren worden; de wedergeboorte.
Een bijbels maar ook ingewikkeld begrip, want hoe zit dat nou precies?
Eerlijk gezegd heb ik daar geen antwoord op, maar onlangs hoorde ik iemand het uitleggen aan de hand van de geboorte van een kind.
Wanneer de bevalling begint is er geen weg terug.
Wat de baby ook doet, de omstandigheden zorgen ervoor dat het kindje naar buiten gaat. En wanneer het niet vanzelf gaat, is er hulp nodig, maar een weg terug is er niet.
De baby is op weg naar een getransformeerd leven wat totaal anders is dan het leven in de baarmoeder.
Het begint bij de conceptie.
Ons leven is ook zo. Wanneer je gelooft dat Jezus is gestorven, begraven en is opgestaan en dat Hij door Zijn offer aan het kruis jou heeft gered en vergeving schenkt dan mag je dat aannemen. Dat is eigenlijk de conceptie. In Johannes 1:12 zagen we al dat allen die Hem aangenomen hebben, heeft Hij macht gegeven kinderen van God te zijn. Dáár begint het en God ziet dat allereerste begin van een baby, zo ook dat allereerste beetje geloof.
Vanaf het moment dat we tot geloof komen ben je kind van God, maar nog volledig afhankelijk, zoals een baby.
Je weet nog niets en kunt nog helemaal niet leven, dat begint dan pas. Even een vraag tussendoor: hoe vaak denken we dat we eerst aan allerlei voorwaarden moeten voldoen om een kind van God te kunnen zijn? Van je pasgeboren baby verwacht je toch ook niet dat het al kan lopen, fietsen, zelfstandig eten enz? Het begint bij de conceptie. Daarin ligt alles al verborgen van wie dat kindje later worden zal. Zijn uiterlijke kenmerken, maar ook de karaktereigenschappen en tegelijk moeten die ook nog volledig ontwikkelt worden en zo is het ook met ons.
Een bevalling duurt wel even…
Je kunt de geboorte (ofwel de wedergeboorte) zien als een proces, waarbij de wereld waarin we leven is als Gods grote baarmoeder.
Stukje bij beetje laten we de duisternis (baarmoeder) achter ons en groeien we naar het leven in het licht: Zijn licht. Hoe? Door de waarheid te doen, zegt vers 21. Die komt tot het licht en dat is een groeiproces.
Dat is meer en meer ontdekken wat Zijn waarheid is (het woord van God) om te groeien naar een volledig en volmaakt getransformeerd leven op de dag dat Jezus terugkomt. Jezus zegt in vers 3: ‘Als iemand niet opnieuw geboren wordt, kan hij het Koninkrijk van God niet zien’. Door opnieuw geboren te worden, door je geloof, kan dat dus wél. Dan is eeuwig leven de toekomst zegt vers 36. We zagen het al eerder bij de dienaren: door gehoorzaam te doen werden ze onderdeel van Gods plan met als doel dat ze Zijn heerlijkheid zouden gaan zien en daar begint het leven in Zijn Koninkrijk, maar zijn we nog niet aangekomen in het eeuwig Koninkrijk.
Een pijnlijke bevalling.
Tot die tijd dat de nieuwe hemel en de nieuwe aarde er zal zijn, wanneer Jezus terugkomt, leven we in de gebrokenheid, de duisternis van deze wereld. En zijn er omstandigheden, zoals tijdens een bevalling, die pittig kunnen zijn, zwaar of soms zelfs niet te houden (moeders onder ons weten waar ik het over heb).
Deze omstandigheden kunnen wel helpen om dat te bewerken wat uiteindelijk ons doel is. Rom. 8:28 zegt dat ook, dat alle dingen zullen meewerken ten goed voor hen die God liefhebben. Durf jij in vertrouwen je omstandigheden te omarmen? Hoe?
Door te vertrouwen op Zijn beloften dat Hij een plan heeft voor je leven en jouw geluk voor ogen heeft (Jeremia 29:11)
God heeft een plan voor ons leven.
Hij kent het einddoel, maar ook al die plaatsen waar Hij ons onderweg brengt.
Door te leren in de omstandigheden en te blijven vertrouwen op onze Hemelse Vader wordt ons karakter gevormd en gaan we meer op Hem lijken.
Soms zijn het de omstandigheden die ons ‘dwingen’ om
♡ over dingen na te denken
♡ op de knieën te gaan
♡ te onderzoeken hoe God de dingen ziet
♡ Zijn Woord meer en beter te leren kennen
♡ los te laten wat we zelf niet kunnen veranderen
♡ vertrouwen dat Hij dat wel kan
♡ en tegelijk dat Hij erbij is wanneer het niet oplost (of niet zoals ik wil)
Hoewel we weten dat de bevalling uiteindelijk maakt dat we een kindje mogen ontvangen is daarmee de bevalling nog niet fijn of zelfs ronduit zwaar, maar het weten waar je het voor doet en het feitelijk niet hebben van een keuze maakt dat opgeven geen optie is.
Mensen die je bijstaan.
Tegelijk hebben we, net als bij een bevalling, mensen nodig die ons bijstaan, die er met ons samen doorheen gaan.
Die je hand vasthouden of luisteren naar je gemopper omdat je even de volledige controle kwijtraakt. Of die de kennis en kunde hebben om ervoor te zorgen dat je kindje ter wereld komt.
Wat maakt dan dat we dat in het leven zo lastig vinden?
Dat we eerder willen opgeven dan mensen toelaten om ons bij te staan?
In die situaties die zoveel pijn doen, ondraaglijk zijn misschien zelfs en we echt even niet vast kunnen houden aan datgene waar we het voor doen; de belofte en het vooruitzicht van de eeuwige heerlijkheid, volledig getransformeerd in een verheerlijkt en volmaakt lichaam om bij Hem te zijn!
Gun jij jezelf…
Vandaag wil ik je vragen: gun jij jezelf zulke mensen om je heen?
Bij wie je kwetsbaar mag zijn?
Bij wie je uit mag huilen?
Al je waarom-vragen kunt stellen?
Die de kennis of ervaring hebben om je op weg te helpen en soms vooral
de moed hebben om gewoon machteloos naast je te gaan zitten zonder met advies of oplossingen te komen.
Gun jij jezelf om kind te zijn van je Hemelse Vader?
Erop te vertrouwen dat Hij weet wat goed is, wat jij kunt dragen om uiteindelijk ook te kunnen groeien?
Dat vraagt moed en overgave en dat hoeven we niet alleen te doen. Hij geeft ons elkaar om tot een hand en een voet te zijn.
Wie kan jou of wie mag jij helpen?
Wanneer jij dat op dit moment nodig hebt, mag ik je aanmoedigen om biddend na te denken wie jou kan helpen in jouw situatie? Dat kan een vriendin zijn die je in vertrouwen neemt, je man, de voorganger of iemand van het pastoraat of een professional. Gun jij jezelf?
En misschien lees je dit wel en mag je ervaren dat het goed gaat met je, dat je energie hebt en vooral dankbaar bent voor waar je nu staat, mag ik je dan vragen of je biddend na wil denken en God vragen of Hij iemand geeft voor wie jij een hand of voet te zijn!
Laten we onze schroom en belemmeringen opzij zetten en in beweging komen, op weg naar het Licht en daarin meenemen wie of wat er op je pad is, want eenmaal is er een Kind geboren met een duidelijk doel, een bestemming: de wereld lief te hebben, zodat allen die in Hem geloven niet verloren gaan maar eeuwig leven hebben (Joh 3:16)
Ik wens je Zijn zegen toe en mensen om je heen die je kunnen bijstaan waar je ook doorheen gaat of die jij kunt bijstaan om zo een stukje Koninkrijk op aarde zichtbaar te maken, zowel in het ontvangen als het delen ervan.
Lieve groet,
Rianne
Ps: als je vragen hebt of opmerkingen omdat dingen je raken of dat je dingen niet begrijpt, laat het weten door eenvoudig te reageren via mail, whatsapp of het contactformulier. In een blog past niet alles wat er soms wel in mijn hoofd kan zitten, dus blijf er niet mee rondlopen 😉
